Καρκίνος Στομάχου

Τι είναι ο καρκίνος στομάχου

Το στομάχι είναι όργανο του ανώτερου πεπτικού συστήματος και βρίσκεται ανάμεσα στον οισοφάγο και το λεπτό έντερο. Συμμετέχει στην πέψη των τροφών, στην ανάμειξη της τροφής με γαστρικά υγρά και στην προώθησή της προς το έντερο.

Ο καρκίνος στομάχου εμφανίζεται όταν κύτταρα του βλεννογόνου του στομάχου αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα. Ο συχνότερος τύπος είναι το αδενοκαρκίνωμα, το οποίο ξεκινά από τα αδενικά κύτταρα του στομάχου.

Υπάρχουν διαφορετικοί ιστολογικοί τύποι και διαφορετικά πρότυπα ανάπτυξης. Ορισμένοι όγκοι αναπτύσσονται ως πιο εντοπισμένη μάζα, ενώ άλλοι έχουν διάχυτη διήθηση του τοιχώματος του στομάχου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο καρκίνος μπορεί να αφορά τη γαστροοισοφαγική συμβολή, δηλαδή την περιοχή όπου ο οισοφάγος ενώνεται με το στομάχι.

Η ακριβής ιστολογική διάγνωση και η θέση του όγκου είναι σημαντικά στοιχεία για τη θεραπευτική απόφαση. Δεν αρκεί να γνωρίζουμε ότι υπάρχει καρκίνος στομάχου. Χρειάζεται να γνωρίζουμε πού βρίσκεται, πόσο έχει επεκταθεί και ποια βιολογικά χαρακτηριστικά έχει.

Παράγοντες κινδύνου

Ο καρκίνος στομάχου μπορεί να εμφανιστεί χωρίς να υπάρχει εμφανής αιτία. Ωστόσο, ορισμένοι παράγοντες σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου.

Παράγοντες κινδύνου μπορεί να περιλαμβάνουν:

• Χρόνια λοίμωξη από Helicobacter pylori.
• Χρόνια ατροφική γαστρίτιδα.
• Εντερική μετάπλαση του στομάχου.
• Κάπνισμα.
• Διατροφή πλούσια σε αλατισμένα, καπνιστά ή επεξεργασμένα τρόφιμα.
• Χαμηλή πρόσληψη φρούτων και λαχανικών.
• Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου στομάχου.
• Προηγούμενη χειρουργική επέμβαση στο στομάχι σε ορισμένες περιπτώσεις.
• Κακοήθη αναιμία.
• Ορισμένα κληρονομικά σύνδρομα.
• Παχυσαρκία, ιδιαίτερα για όγκους της γαστροοισοφαγικής συμβολής.

Η λοίμωξη από Helicobacter pylori είναι συχνή και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν οδηγεί σε καρκίνο. Όταν όμως υπάρχει χρόνια φλεγμονή του στομάχου, ατροφία ή εντερική μετάπλαση, η παρακολούθηση και η γαστρεντερολογική αξιολόγηση μπορεί να έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Η ύπαρξη παραγόντων κινδύνου δεν σημαίνει ότι κάποιος θα εμφανίσει απαραίτητα καρκίνο στομάχου. Αντίστοιχα, η νόσος μπορεί να εμφανιστεί και χωρίς γνωστό παράγοντα κινδύνου.

Συμπτώματα που προκαλεί ο καρκίνος στομάχου

Ο καρκίνος στομάχου μπορεί αρχικά να προκαλεί ήπια συμπτώματα, τα οποία μοιάζουν με κοινές γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση της διάγνωσης.

Συμπτώματα που χρειάζονται αξιολόγηση περιλαμβάνουν:

• Επίμονη δυσπεψία ή καούρα που δεν υποχωρεί.
• Αίσθημα φουσκώματος μετά από μικρή ποσότητα φαγητού.
• Πρώιμο κορεσμό, δηλαδή αίσθημα πληρότητας πολύ γρήγορα.
• Απώλεια όρεξης.
• Ανεξήγητη απώλεια βάρους.
• Ναυτία ή εμετούς.
• Δυσκολία στην κατάποση, ιδιαίτερα όταν ο όγκος βρίσκεται κοντά στη γαστροοισοφαγική συμβολή.
• Πόνο ή βάρος στο άνω μέρος της κοιλιάς.
• Μαύρα κόπρανα ή αίμα στα κόπρανα.
• Αναιμία ή χαμηλό σίδηρο χωρίς σαφή αιτία.
• Έντονη κόπωση ή αδυναμία.

Τα συμπτώματα αυτά δεν σημαίνουν πάντα καρκίνο. Μπορεί να οφείλονται σε γαστρίτιδα, έλκος, παλινδρόμηση, λοίμωξη από Helicobacter pylori ή άλλες παθήσεις. Όταν όμως επιμένουν, επιδεινώνονται ή συνδυάζονται με απώλεια βάρους, αναιμία, αιμορραγία ή δυσκολία στην κατάποση, πρέπει να διερευνώνται.

Διάγνωση του καρκίνου στομάχου

Η βασική εξέταση για τη διάγνωση είναι η γαστροσκόπηση. Κατά τη γαστροσκόπηση, ο γαστρεντερολόγος εξετάζει το εσωτερικό του οισοφάγου, του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου με ειδικό ενδοσκόπιο. Αν εντοπιστεί ύποπτη βλάβη, λαμβάνονται βιοψίες.

Η βιοψία είναι απαραίτητη για την επιβεβαίωση της διάγνωσης. Η παθολογοανατομική εξέταση δείχνει τον ιστολογικό τύπο, τον βαθμό διαφοροποίησης και άλλα χαρακτηριστικά του όγκου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστούν επιπλέον ειδικές εξετάσεις πάνω στον ιστό, ώστε να αξιολογηθούν βιοδείκτες που επηρεάζουν τη θεραπεία.

Μετά τη διάγνωση, ακολουθεί σταδιοποίηση. Συνήθως περιλαμβάνει αξονική τομογραφία θώρακος, κοιλίας και πυέλου. Ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να χρειαστεί ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα για εκτίμηση του βάθους διήθησης και των κοντινών λεμφαδένων, PET/CT ή διαγνωστική λαπαροσκόπηση για αναζήτηση μικροσκοπικής περιτοναϊκής νόσου.

Η διάγνωση δεν ολοκληρώνεται με τη φράση «υπάρχει καρκίνος». Χρειάζεται να γνωρίζουμε το στάδιο, τη θέση, τους βιοδείκτες και τη χειρουργησιμότητα, ώστε να επιλεγεί η σωστή θεραπευτική στρατηγική.

Σταδιοποίηση όγκου

Η σταδιοποίηση δείχνει πόσο έχει επεκταθεί η νόσος. Αξιολογεί το βάθος διήθησης του όγκου στο τοίχωμα του στομάχου, τη συμμετοχή λεμφαδένων και την πιθανή παρουσία μεταστάσεων.

Ο καρκίνος στομάχου μπορεί να επεκταθεί σε κοντινούς λεμφαδένες, στο περιτόναιο, στο ήπαρ, στους πνεύμονες ή σε άλλα όργανα. Η περιτοναϊκή νόσος έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί μπορεί να μην φαίνεται πάντα καθαρά στις απεικονιστικές εξετάσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η διαγνωστική λαπαροσκόπηση βοηθά να διαπιστωθεί αν υπάρχει μικροσκοπική διασπορά στην κοιλιά πριν αποφασιστεί χειρουργείο.

Στα αρχικά στάδια, η χειρουργική αντιμετώπιση μπορεί να έχει κεντρικό ρόλο. Σε τοπικά προχωρημένη νόσο, συχνά χρειάζεται θεραπεία πριν και μετά το χειρουργείο. Σε μεταστατική νόσο, η θεραπεία είναι κυρίως συστηματική και βασίζεται σε χημειοθεραπεία, ανοσοθεραπεία, στοχευμένες θεραπείες ή συνδυασμούς, ανάλογα με τους βιοδείκτες και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.

Η σωστή σταδιοποίηση είναι απαραίτητη για να αποφευχθεί μια θεραπεία που δεν είναι κατάλληλη για την πραγματική έκταση της νόσου.

Βιοδείκτες και μοριακός έλεγχος

Οι βιοδείκτες έχουν σημαντικό ρόλο στον καρκίνο στομάχου, ιδιαίτερα σε προχωρημένη ή μεταστατική νόσο. Μπορούν να καθοδηγήσουν την επιλογή ανοσοθεραπείας, στοχευμένων θεραπειών ή κλινικών μελετών.

Σημαντικοί δείκτες που μπορεί να αξιολογηθούν περιλαμβάνουν:

• HER2 έκφραση ή ενίσχυση.
• PD-L1, συνήθως με ειδικό σκορ αξιολόγησης.
• MSI-high ή dMMR, δηλαδή μικροδορυφορική αστάθεια ή ανεπάρκεια επιδιόρθωσης DNA.
• EBV θετικότητα σε επιλεγμένες περιπτώσεις.
• 2 σε συγκεκριμένα θεραπευτικά πλαίσια.
• NTRK συντήξεις, σπανιότερα.
• Άλλες μοριακές μεταβολές, ανάλογα με το στάδιο και τη θεραπευτική πορεία.

Ο HER2 μπορεί να έχει σημασία για την επιλογή στοχευμένης θεραπείας σε μεταστατικό ή προχωρημένο καρκίνο στομάχου. Ο PD-L1 και το MSI/dMMR μπορούν να επηρεάσουν την πιθανότητα οφέλους από ανοσοθεραπεία.

Ο μοριακός έλεγχος δεν είναι τυπική λεπτομέρεια. Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά το θεραπευτικό πλάνο και να ανοίξει επιλογές που δεν θα ήταν διαθέσιμες χωρίς αυτή την πληροφορία.

Πώς αποφασίζεται το θεραπευτικό πλάνο

Το θεραπευτικό πλάνο στον καρκίνο στομάχου διαμορφώνεται με βάση τη θέση του όγκου, το στάδιο, τη χειρουργησιμότητα, τους βιοδείκτες, τη γενική κατάσταση του ασθενούς, τη θρέψη, τα συνοδά νοσήματα και τους θεραπευτικούς στόχους.

Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει χειρουργείο, χημειοθεραπεία, ανοσοθεραπεία, στοχευμένες θεραπείες, ακτινοθεραπεία σε επιλεγμένες περιπτώσεις ή κλινική μελέτη.

Σε πρώιμη νόσο, μπορεί να προταθεί χειρουργική αντιμετώπιση. Σε τοπικά προχωρημένη νόσο, συχνά χρησιμοποιείται περιεγχειρητική χημειοθεραπεία, δηλαδή χημειοθεραπεία πριν και μετά το χειρουργείο. Σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ αρχικών βλαβών, μπορεί να εξεταστεί ενδοσκοπική αφαίρεση, εφόσον πληρούνται αυστηρά κριτήρια.

Σε μεταστατική νόσο, το πλάνο είναι κυρίως συστηματικό και βασίζεται στην επιλογή φαρμακευτικής αγωγής με βάση τους βιοδείκτες, τα συμπτώματα και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.

Η απόφαση είναι συχνά διεπιστημονική. Μπορεί να συμμετέχουν παθολόγος-ογκολόγος, χειρουργός άνω πεπτικού, γαστρεντερολόγος, ακτινοθεραπευτής, ακτινολόγος, παθολογοανατόμος, διατροφολόγος και άλλοι ειδικοί.

Χειρουργική αντιμετώπιση

Η χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί βασική θεραπεία για τον εντοπισμένο καρκίνο στομάχου, όταν ο όγκος μπορεί να αφαιρεθεί με ασφάλεια και δεν υπάρχουν απομακρυσμένες μεταστάσεις.

Το είδος της επέμβασης εξαρτάται από τη θέση και την έκταση του όγκου. Μπορεί να χρειαστεί μερική γαστρεκτομή, όταν αφαιρείται μέρος του στομάχου, ή ολική γαστρεκτομή, όταν αφαιρείται ολόκληρο το στομάχι. Συνήθως αφαιρούνται και λεμφαδένες της περιοχής, γιατί η λεμφαδενική σταδιοποίηση είναι σημαντική για την πρόγνωση και την ανάγκη συμπληρωματικής θεραπείας.

Η χειρουργική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται από ομάδα με εμπειρία στον καρκίνο στομάχου. Η ποιότητα της επέμβασης, η πληρότητα της αφαίρεσης και η σωστή λεμφαδενική εκτομή έχουν μεγάλη σημασία.

Μετά από γαστρεκτομή, η καθημερινότητα αλλάζει. Ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί μικρότερα και συχνότερα γεύματα, διατροφική καθοδήγηση, παρακολούθηση βάρους και έλεγχο για ελλείψεις βιταμινών ή ιχνοστοιχείων. Η διατροφική υποστήριξη είναι ουσιαστικό μέρος της θεραπείας και της αποκατάστασης.

Ενδοσκοπική θεραπεία σε πολύ αρχικά στάδια

Σε πολύ επιλεγμένες περιπτώσεις πρώιμου καρκίνου στομάχου, όταν ο όγκος περιορίζεται σε επιφανειακά στρώματα και έχει χαμηλό κίνδυνο λεμφαδενικής διασποράς, μπορεί να συζητηθεί ενδοσκοπική αφαίρεση. Αυτή μπορεί να γίνει με τεχνικές όπως ενδοσκοπική βλεννογονεκτομή ή ενδοσκοπική υποβλεννογόνια εκτομή.

Η προσέγγιση αυτή δεν είναι κατάλληλη για όλους. Απαιτεί πολύ αυστηρή επιλογή, εμπειρία του γαστρεντερολόγου και προσεκτική παθολογοανατομική αξιολόγηση του αφαιρεθέντος ιστού. Αν τα τελικά ευρήματα δείξουν υψηλότερο κίνδυνο, μπορεί να χρειαστεί συμπληρωματικό χειρουργείο.

Η ενδοσκοπική θεραπεία είναι παράδειγμα του πόσο σημαντική είναι η έγκαιρη διάγνωση. Όσο πιο νωρίς εντοπίζεται ο καρκίνος, τόσο περισσότερες μπορεί να είναι οι θεραπευτικές επιλογές.

Χημειοθεραπεία στον καρκίνο στομάχου

Η χημειοθεραπεία έχει κεντρικό ρόλο στον καρκίνο στομάχου. Μπορεί να χορηγηθεί πριν από το χειρουργείο, μετά το χειρουργείο ή σε μεταστατική νόσο.

Σε τοπικά προχωρημένο καρκίνο στομάχου, συχνά χρησιμοποιείται περιεγχειρητική χημειοθεραπεία. Αυτό σημαίνει ότι η θεραπεία χορηγείται πριν από την επέμβαση, με στόχο να μειώσει το φορτίο της νόσου και να αντιμετωπίσει πιθανή μικρομεταστατική νόσο, και συνεχίζεται μετά το χειρουργείο όταν είναι εφικτό.

Σε μεταστατική νόσο, η χημειοθεραπεία χρησιμοποιείται ως συστηματική θεραπεία για τον έλεγχο της νόσου, την ανακούφιση συμπτωμάτων και την παράταση της επιβίωσης. Μπορεί να συνδυαστεί με ανοσοθεραπεία ή στοχευμένη θεραπεία, ανάλογα με τους βιοδείκτες.

Η επιλογή του σχήματος εξαρτάται από τη γενική κατάσταση του ασθενούς, τη θρέψη, τη νεφρική και ηπατική λειτουργία, τα συμπτώματα, τις προηγούμενες θεραπείες και τον στόχο της αγωγής. Η θεραπεία παρακολουθείται στενά, ώστε να προσαρμόζεται όταν χρειάζεται.

Ανοσοθεραπεία στον καρκίνο στομάχου

Η ανοσοθεραπεία έχει ρόλο σε ορισμένους ασθενείς με προχωρημένο ή μεταστατικό καρκίνο στομάχου, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν συγκεκριμένοι βιοδείκτες που υποδηλώνουν μεγαλύτερη πιθανότητα οφέλους.

Η έκφραση PD-L1, το MSI-high/dMMR προφίλ και άλλα χαρακτηριστικά μπορεί να επηρεάσουν την απόφαση για ανοσοθεραπεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η ανοσοθεραπεία συνδυάζεται με χημειοθεραπεία. Σε άλλες, μπορεί να έχει ρόλο σε επόμενες γραμμές θεραπείας ή σε ειδικές μοριακές υποομάδες.

Η ανοσοθεραπεία λειτουργεί ενεργοποιώντας το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να αναγνωρίσει και να επιτεθεί στα καρκινικά κύτταρα. Δεν είναι κατάλληλη για όλους τους ασθενείς και απαιτεί προσεκτική αξιολόγηση, ιδιαίτερα σε άτομα με αυτοάνοσα νοσήματα ή άλλες ειδικές καταστάσεις.

Οι παρενέργειες της ανοσοθεραπείας διαφέρουν από εκείνες της χημειοθεραπείας. Μπορεί να σχετίζονται με φλεγμονή σε φυσιολογικά όργανα, όπως το έντερο, οι πνεύμονες, το ήπαρ, το δέρμα ή οι ενδοκρινείς αδένες. Η έγκαιρη αναφορά συμπτωμάτων είναι καθοριστική.

Στοχευμένες θεραπείες

Οι στοχευμένες θεραπείες έχουν σημαντικό ρόλο σε επιλεγμένες περιπτώσεις καρκίνου στομάχου. Η επιλογή τους εξαρτάται από τους βιοδείκτες και το μοριακό προφίλ του όγκου.

Σε HER2 θετικό καρκίνο στομάχου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί θεραπεία που στοχεύει το HER2, συχνά σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία ή άλλες θεραπείες, ανάλογα με τη φάση της νόσου και τις διαθέσιμες ενδείξεις.

Νεότεροι στόχοι, όπως CLDN18.2, μπορεί να έχουν ρόλο σε συγκεκριμένα θεραπευτικά πλαίσια. Σπάνιες μοριακές μεταβολές, όπως NTRK συντήξεις, μπορεί επίσης να καθοδηγήσουν ειδικές θεραπείες.

Η στοχευμένη θεραπεία δεν σημαίνει απουσία παρενεργειών. Κάθε φάρμακο έχει δικό του προφίλ ασφάλειας και χρειάζεται παρακολούθηση. Η επιλογή γίνεται με βάση το πιθανό όφελος, την ανεκτικότητα και τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές.

Ακτινοθεραπεία

Η ακτινοθεραπεία δεν χρησιμοποιείται με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους ασθενείς με καρκίνο στομάχου. Μπορεί να έχει ρόλο σε επιλεγμένες περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν υπάρχει ανάγκη τοπικού ελέγχου, όταν δεν έχουν επιτευχθεί ιδανικά χειρουργικά όρια ή όταν χρειάζεται ανακούφιση συμπτωμάτων.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να συνδυαστεί με χημειοθεραπεία. Σε μεταστατική νόσο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ανακουφιστικά, για παράδειγμα σε αιμορραγία, πόνο ή τοπικά συμπτώματα που προκαλεί ο όγκος.

Η απόφαση για ακτινοθεραπεία λαμβάνεται σε συνεργασία με ακτινοθεραπευτή ογκολόγο και εντάσσεται στο συνολικό θεραπευτικό πλάνο.

Μεταστατικός καρκίνος στομάχου

Ο μεταστατικός καρκίνος στομάχου σημαίνει ότι η νόσος έχει επεκταθεί πέρα από το στομάχι, σε όργανα όπως το ήπαρ, το περιτόναιο, οι λεμφαδένες, οι πνεύμονες ή τα οστά. Η διάγνωση αυτή είναι δύσκολη, αλλά υπάρχουν θεραπευτικές επιλογές που μπορούν να βοηθήσουν στον έλεγχο της νόσου και στην ανακούφιση συμπτωμάτων.

Η θεραπεία είναι κυρίως συστηματική. Μπορεί να περιλαμβάνει χημειοθεραπεία, ανοσοθεραπεία, στοχευμένη θεραπεία ή συνδυασμούς, ανάλογα με τους βιοδείκτες, τη γενική κατάσταση και τις προηγούμενες θεραπείες.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστούν τοπικές παρεμβάσεις για συμπτώματα, όπως αντιμετώπιση αιμορραγίας, απόφραξης, δυσκολίας σίτισης ή πόνου. Η υποστηρικτική φροντίδα είναι αναπόσπαστο μέρος της θεραπείας.

Στόχος είναι ο έλεγχος της νόσου, η παράταση της επιβίωσης, η διατήρηση της θρέψης, η ανακούφιση συμπτωμάτων και η ποιότητα ζωής. Η θεραπευτική στρατηγική επανεκτιμάται συνεχώς, καθώς η νόσος και οι ανάγκες του ασθενούς μπορεί να αλλάζουν.

Διατροφή και υποστηρικτική φροντίδα

Ο καρκίνος στομάχου μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τη διατροφή. Η μειωμένη όρεξη, ο πρώιμος κορεσμός, η απώλεια βάρους, η ναυτία, η δυσκολία κατάποσης ή οι αλλαγές μετά από χειρουργείο μπορούν να οδηγήσουν σε θρεπτική επιβάρυνση.

Η διατροφική υποστήριξη είναι βασικό μέρος της φροντίδας. Μπορεί να περιλαμβάνει μικρά και συχνά γεύματα, τροποποίηση της σύστασης των τροφών, συμπληρώματα διατροφής, αντιμετώπιση ναυτίας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ειδικές παρεμβάσεις για τη διατήρηση της σίτισης.

Μετά από μερική ή ολική γαστρεκτομή, ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί παρακολούθηση για έλλειψη βιταμίνης Β12, σιδήρου, φυλλικού οξέος, ασβεστίου ή άλλων θρεπτικών στοιχείων. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί dumping syndrome, δηλαδή συμπτώματα μετά το φαγητό λόγω γρήγορης διέλευσης της τροφής στο έντερο.

Η υποστηρικτική φροντίδα μπορεί να περιλαμβάνει επίσης αντιμετώπιση πόνου, κόπωσης, άγχους, διαταραχών ύπνου, γαστρεντερικών συμπτωμάτων και ψυχολογικής επιβάρυνσης. Η ποιότητα ζωής είναι βασικός στόχος της θεραπείας.

Παρακολούθηση κατά τη διάρκεια και μετά τη θεραπεία

Η παρακολούθηση στον καρκίνο στομάχου εξαρτάται από το στάδιο, τη θεραπεία που έχει δοθεί και τον κίνδυνο υποτροπής. Περιλαμβάνει κλινική αξιολόγηση, συζήτηση για συμπτώματα, εργαστηριακές εξετάσεις και απεικονιστικό έλεγχο όταν υπάρχει ένδειξη.

Μετά από χειρουργείο, η παρακολούθηση αφορά τόσο την πιθανότητα υποτροπής όσο και τη διατροφική αποκατάσταση. Η απώλεια βάρους, η αναιμία, οι ελλείψεις βιταμινών και τα πεπτικά συμπτώματα πρέπει να αξιολογούνται συστηματικά.

Σε μεταστατική νόσο, η παρακολούθηση στοχεύει στην αξιολόγηση της ανταπόκρισης στη θεραπεία, στην έγκαιρη αναγνώριση παρενεργειών και στην προσαρμογή της αγωγής όταν χρειάζεται.

Η παρακολούθηση δεν είναι απλώς επανάληψη εξετάσεων. Είναι συνεχής αξιολόγηση του αν η θεραπεία εξακολουθεί να εξυπηρετεί τον ασθενή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και έγκαιρης διάγνωσης της υποτροπής.

Κλινικές μελέτες στον καρκίνο στομάχου

Ο καρκίνος στομάχου είναι ένας τομέας με σημαντική ερευνητική δραστηριότητα. Νέοι συνδυασμοί χημειοθεραπείας, ανοσοθεραπείας, στοχευμένων θεραπειών και μοριακά καθοδηγούμενων προσεγγίσεων αξιολογούνται συνεχώς.

Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη δεν πρέπει να θεωρείται απαραίτητα τελευταία λύση. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προσφέρει πρόσβαση σε σύγχρονες θεραπευτικές επιλογές που δεν είναι ακόμη ευρέως διαθέσιμες.

Πριν προταθεί κλινική μελέτη, αξιολογούνται το στάδιο, οι προηγούμενες θεραπείες, οι βιοδείκτες, το μοριακό προφίλ, η γενική κατάσταση του ασθενούς, τα κριτήρια ένταξης, τα πιθανά οφέλη και οι πιθανοί κίνδυνοι.

Η απόφαση λαμβάνεται μόνο μετά από αναλυτική ενημέρωση και συναίνεση.

Η σημασία της δεύτερης γνώμης

Η δεύτερη γνώμη είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στον καρκίνο στομάχου, επειδή οι θεραπευτικές αποφάσεις μπορεί να είναι σύνθετες. Η σωστή σταδιοποίηση, η αξιολόγηση της χειρουργησιμότητας, η ανάγκη για περιεγχειρητική θεραπεία, οι βιοδείκτες και οι θεραπευτικές επιλογές στη μεταστατική νόσο απαιτούν προσεκτική εκτίμηση.

Ένας ασθενής μπορεί να ζητήσει δεύτερη γνώμη μετά τη διάγνωση, πριν από χειρουργείο, όταν προτείνεται χημειοθεραπεία πριν ή μετά την επέμβαση, όταν υπάρχει μεταστατική νόσος ή όταν χρειάζεται αλλαγή θεραπείας.

Η δεύτερη γνώμη δεν αποτελεί αντιπαράθεση με τον θεράποντα ιατρό. Είναι δικαίωμα του ασθενούς και μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη σαφήνεια, επιβεβαίωση ή νέα θεραπευτική κατεύθυνση με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα.

Η Δρ. Αλεξάνδρα Καραδήμου αξιολογεί αναλυτικά το ιστορικό, τη γαστροσκόπηση, τη βιοψία, την παθολογοανατομική έκθεση, το στάδιο, τους βιοδείκτες, το μοριακό προφίλ, τις απεικονιστικές εξετάσεις, τη θρέψη, τις προηγούμενες θεραπείες και τους στόχους του ασθενούς, ώστε να διαμορφωθεί μια τεκμηριωμένη και πρακτικά χρήσιμη ιατρική άποψη.

Η προσέγγιση της Δρ. Αλεξάνδρας Καραδήμου

Η Δρ. Αλεξάνδρα Καραδήμου αντιμετωπίζει τον καρκίνο στομάχου με σύγχρονη, εξατομικευμένη και ανθρώπινη προσέγγιση. Κάθε θεραπευτικό πλάνο βασίζεται στη θέση του όγκου, στο στάδιο, στους βιοδείκτες, στο μοριακό προφίλ, στη θρεπτική κατάσταση, στη γενική κατάσταση του ασθενούς και στις προσωπικές του ανάγκες.

Η εμπειρία της στην κλινική ογκολογία, την έρευνα και τις νεότερες θεραπευτικές εξελίξεις επιτρέπει τη συνολική αξιολόγηση κάθε περίπτωσης. Η επιλογή ανάμεσα σε χειρουργείο, χημειοθεραπεία, ανοσοθεραπεία, στοχευμένη θεραπεία, ακτινοθεραπεία, κλινική μελέτη ή υποστηρικτική φροντίδα γίνεται με βάση το αναμενόμενο όφελος, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής.