Καρκίνος Του Δέρματος

Τι είναι ο καρκίνος του δέρματος

Ο καρκίνος του δέρματος εμφανίζεται όταν κύτταρα του δέρματος αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα. Συνήθως σχετίζεται με βλάβες στο DNA των κυττάρων, συχνά λόγω υπεριώδους ακτινοβολίας από τον ήλιο ή από τεχνητές πηγές, όπως solarium.

Ο όρος «καρκίνος του δέρματος» περιλαμβάνει διαφορετικές νόσους. Οι συχνότερες είναι:

• Βασικοκυτταρικό καρκίνωμα.
• Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα.
• Μελάνωμα.
• Σπανιότεροι όγκοι του δέρματος, όπως καρκίνωμα Merkel ή δερματικά λεμφώματα.

Το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα είναι ο συχνότερος τύπος και συνήθως αναπτύσσεται αργά. Σπάνια δίνει μεταστάσεις, αλλά μπορεί να προκαλέσει τοπική καταστροφή αν δεν αντιμετωπιστεί.

Το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα μπορεί επίσης να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά όταν διαγνωστεί νωρίς, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις έχει μεγαλύτερο κίνδυνο τοπικής επέκτασης ή μετάστασης, ιδιαίτερα όταν είναι μεγάλο, βαθύ, υποτροπιάζον ή εντοπίζεται σε συγκεκριμένες περιοχές.

Το μελάνωμα είναι λιγότερο συχνό, αλλά πιο επιθετικό. Μπορεί να αναπτυχθεί πάνω σε προϋπάρχοντα σπίλο ή να εμφανιστεί ως νέα βλάβη. Η έγκαιρη διάγνωση είναι καθοριστική, γιατί το πάχος και το στάδιο του μελανώματος επηρεάζουν σημαντικά την πρόγνωση και τη θεραπεία.

Παράγοντες κινδύνου

Ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για πολλούς καρκίνους του δέρματος είναι η έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία. Η χρόνια έκθεση στον ήλιο, τα ηλιακά εγκαύματα, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία, και η χρήση solarium αυξάνουν τον κίνδυνο.

Παράγοντες κινδύνου μπορεί να περιλαμβάνουν:

• Ιστορικό ηλιακών εγκαυμάτων.
• Παρατεταμένη ή επαγγελματική έκθεση στον ήλιο.
• Χρήση solarium.
• Πολλούς σπίλους ή άτυπους σπίλους.
• Ατομικό ιστορικό καρκίνου του δέρματος.
• Οικογενειακό ιστορικό μελανώματος.
• Ανοσοκαταστολή, για παράδειγμα μετά από μεταμόσχευση ή λόγω φαρμάκων.
• Μεγαλύτερη ηλικία.
• Χρόνια τραύματα, ουλές ή περιοχές χρόνιας φλεγμονής, κυρίως για ορισμένα ακανθοκυτταρικά καρκινώματα.

Η ύπαρξη παραγόντων κινδύνου δεν σημαίνει ότι κάποιος θα εμφανίσει απαραίτητα καρκίνο του δέρματος. Αντίστοιχα, καρκίνος του δέρματος μπορεί να εμφανιστεί και σε άτομα χωρίς εμφανείς παράγοντες κινδύνου. Γι’ αυτό η παρατήρηση του δέρματος και ο τακτικός δερματολογικός έλεγχος είναι σημαντικά.

Συμπτώματα που προκαλεί ο καρκίνος του δέρματος

Ο καρκίνος του δέρματος μπορεί να εμφανιστεί με πολλούς τρόπους. Μπορεί να μοιάζει με πληγή που δεν κλείνει, με εξόγκωμα, με κηλίδα, με αλλαγή σε υπάρχον σπίλο ή με νέα δερματική βλάβη που μεγαλώνει.

Σημεία που χρειάζονται αξιολόγηση περιλαμβάνουν:

• Πληγή που δεν επουλώνεται.
• Βλάβη που αιμορραγεί, κάνει κρούστα ή επανεμφανίζεται.
• Νέο εξόγκωμα στο δέρμα.
• Κόκκινη, ροζ, λευκή, μαύρη ή καφέ κηλίδα που αλλάζει.
• Σπίλος που μεγαλώνει, αλλάζει σχήμα ή χρώμα.
• Σπίλος με ασυμμετρία ή ακανόνιστα όρια.
• Βλάβη με περισσότερα από ένα χρώματα.
• Κνησμός, πόνος ή ευαισθησία σε δερματική αλλοίωση.
• Γρήγορη αλλαγή σε μέγεθος, χρώμα ή υφή.
• Σκούρα γραμμή κάτω από νύχι, ιδιαίτερα αν εμφανίζεται χωρίς τραυματισμό.

Για το μελάνωμα, συχνά χρησιμοποιείται ο κανόνας ABCDE:

• A για ασυμμετρία.
• B για ακανόνιστα όρια.
• C για πολλαπλά ή ανομοιόμορφα χρώματα.
• D για διάμετρο ή αύξηση μεγέθους.
• E για εξέλιξη, δηλαδή οποιαδήποτε αλλαγή με τον χρόνο.

Ο κανόνας ABCDE δεν αντικαθιστά τον δερματολογικό έλεγχο. Μια βλάβη μπορεί να είναι ύποπτη ακόμη κι αν δεν πληροί όλα τα κριτήρια. Κάθε νέα ή μεταβαλλόμενη βλάβη πρέπει να αξιολογείται.

Πρόληψη και αυτοεξέταση

Η πρόληψη του καρκίνου του δέρματος βασίζεται κυρίως στην προστασία από την υπεριώδη ακτινοβολία και στην έγκαιρη αναγνώριση ύποπτων αλλοιώσεων.

Η αντηλιακή προστασία είναι σημαντική όλο τον χρόνο, όχι μόνο στην παραλία. Περιλαμβάνει χρήση αντηλιακού με κατάλληλο δείκτη προστασίας, ανανέωση του αντηλιακού, αποφυγή έντονης έκθεσης τις ώρες με υψηλή ακτινοβολία, χρήση καπέλου, γυαλιών ηλίου και προστατευτικών ρούχων.

Η αποφυγή solarium είναι επίσης σημαντική, καθώς η τεχνητή υπεριώδης ακτινοβολία αυξάνει τον κίνδυνο δερματικών καρκίνων.

Η αυτοεξέταση του δέρματος βοηθά τον ασθενή να αναγνωρίζει αλλαγές. Είναι χρήσιμο να ελέγχονται όχι μόνο τα εμφανή σημεία, αλλά και η πλάτη, το τριχωτό της κεφαλής, τα πέλματα, τα νύχια και οι περιοχές ανάμεσα στα δάχτυλα. Η βοήθεια ενός οικείου προσώπου ή η χρήση καθρέφτη μπορεί να είναι χρήσιμη.

Τα άτομα υψηλού κινδύνου χρειάζονται τακτικό δερματολογικό έλεγχο, με συχνότητα που καθορίζεται από τον δερματολόγο.

Διάγνωση του καρκίνου του δέρματος

Η διάγνωση ξεκινά με κλινική εξέταση από δερματολόγο. Η δερματοσκόπηση είναι σημαντικό εργαλείο, γιατί επιτρέπει την πιο λεπτομερή αξιολόγηση μιας βλάβης με ειδικό φακό και φωτισμό.

Όταν μια βλάβη είναι ύποπτη, χρειάζεται βιοψία ή πλήρης αφαίρεση για ιστολογική εξέταση. Η παθολογοανατομική εξέταση επιβεβαιώνει τη διάγνωση και δίνει πληροφορίες για τον τύπο του καρκίνου, το βάθος, τα όρια εκτομής και άλλα χαρακτηριστικά.

Στο μελάνωμα, η σωστή αρχική βιοψία είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ιδανικά, όταν είναι εφικτό, αφαιρείται ολόκληρη η ύποπτη βλάβη με μικρά όρια, ώστε να μετρηθεί με ακρίβεια το πάχος Breslow και να αξιολογηθούν στοιχεία όπως έλκωση, μιτωτικός δείκτης και άλλα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά.

Η διάγνωση δεν σταματά στη φράση «καρκίνος του δέρματος». Χρειάζεται να γνωρίζουμε ακριβώς ποιος τύπος είναι, πόσο βαθιά έχει διηθήσει, αν τα όρια είναι καθαρά και αν υπάρχουν χαρακτηριστικά αυξημένου κινδύνου.

Σταδιοποίηση: πότε χρειάζεται περαιτέρω έλεγχος

Η ανάγκη για σταδιοποίηση εξαρτάται από τον τύπο και τον κίνδυνο του καρκίνου του δέρματος. Για πολλά βασικοκυτταρικά καρκινώματα, η τοπική θεραπεία είναι αρκετή και δεν χρειάζονται εκτεταμένες εξετάσεις.

Στο ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα, περαιτέρω έλεγχος μπορεί να χρειαστεί όταν υπάρχουν χαρακτηριστικά υψηλού κινδύνου, όπως μεγάλο μέγεθος, μεγάλο βάθος, διήθηση νεύρων, ανοσοκαταστολή, υποτροπή ή εντόπιση σε περιοχές υψηλού κινδύνου.

Στο μελάνωμα, η σταδιοποίηση είναι καθοριστική. Εξαρτάται από το πάχος του όγκου, την ύπαρξη εξέλκωσης, την κατάσταση των λεμφαδένων και την πιθανή παρουσία μεταστάσεων. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προταθεί βιοψία λεμφαδένα φρουρού, ώστε να διαπιστωθεί αν καρκινικά κύτταρα έχουν φτάσει στους κοντινούς λεμφαδένες.

Ανάλογα με το στάδιο, μπορεί να χρειαστούν απεικονιστικές εξετάσεις, όπως υπερηχογράφημα λεμφαδένων, αξονική τομογραφία, PET/CT ή μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Δεν χρειάζονται όλες οι εξετάσεις σε όλους τους ασθενείς. Η επιλογή γίνεται εξατομικευμένα.

Βασικοκυτταρικό καρκίνωμα

Το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα είναι ο συχνότερος καρκίνος του δέρματος. Συνήθως αναπτύσσεται αργά και σπάνια δίνει μεταστάσεις. Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να αγνοείται, γιατί μπορεί να μεγαλώσει τοπικά και να προκαλέσει καταστροφή ιστών, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται στο πρόσωπο, γύρω από τα μάτια, τη μύτη ή τα αυτιά.

Μπορεί να εμφανιστεί ως γυαλιστερό οζίδιο, ροζ ή λευκή βλάβη, πληγή που δεν κλείνει, περιοχή που αιμορραγεί ή κηλίδα που μοιάζει με έκζεμα αλλά δεν υποχωρεί.

Η θεραπεία είναι κυρίως τοπική και μπορεί να περιλαμβάνει χειρουργική αφαίρεση, ειδικές τεχνικές όπως Mohs surgery σε επιλεγμένες περιπτώσεις, τοπικές θεραπείες, φωτοδυναμική θεραπεία ή ακτινοθεραπεία όταν το χειρουργείο δεν είναι κατάλληλο.

Σε πολύ σπάνιες προχωρημένες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί συστηματική θεραπεία με ειδικούς στοχευμένους παράγοντες. Αυτές οι περιπτώσεις χρειάζονται εξειδικευμένη ογκολογική αξιολόγηση.

Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα

Το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα είναι επίσης συχνή μορφή καρκίνου του δέρματος. Μπορεί να εμφανιστεί σε περιοχές με χρόνια έκθεση στον ήλιο, αλλά και σε ουλές, χρόνια τραύματα ή περιοχές φλεγμονής.

Συνήθως παρουσιάζεται ως σκληρή, τραχιά ή λεπιδώδης βλάβη, οζίδιο, πληγή που δεν επουλώνεται ή βλάβη που αιμορραγεί. Σε αρκετές περιπτώσεις σχετίζεται με προκαρκινικές αλλοιώσεις, όπως οι ακτινικές υπερκερατώσεις.

Η θεραπεία είναι συνήθως χειρουργική αφαίρεση. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί ακτινοθεραπεία, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν χαρακτηριστικά υψηλού κινδύνου ή όταν η χειρουργική επέμβαση δεν είναι εφικτή ή δεν επαρκεί.

Σε προχωρημένο ή μεταστατικό ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα, μπορεί να χρειαστεί συστηματική θεραπεία, συχνά με ανοσοθεραπεία. Η επιλογή εξαρτάται από το στάδιο, τη θέση, προηγούμενες θεραπείες και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.

Μελάνωμα

Το μελάνωμα είναι ο πιο επιθετικός από τους συχνούς καρκίνους του δέρματος. Ξεκινά από τα μελανοκύτταρα, τα κύτταρα που παράγουν τη μελανίνη. Μπορεί να εμφανιστεί πάνω σε υπάρχοντα σπίλο, αλλά συχνά εμφανίζεται ως νέα βλάβη.

Η έγκαιρη διάγνωση είναι καθοριστική. Όταν το μελάνωμα είναι λεπτό και περιορίζεται στο δέρμα, η χειρουργική αφαίρεση μπορεί να είναι θεραπευτική. Όσο αυξάνεται το πάχος και το στάδιο, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος λεμφαδενικής ή απομακρυσμένης νόσου.

Η παθολογοανατομική έκθεση πρέπει να περιλαμβάνει κρίσιμες πληροφορίες, όπως το πάχος Breslow, την ύπαρξη εξέλκωσης, τα όρια εκτομής και άλλα χαρακτηριστικά. Αυτά καθορίζουν αν χρειάζεται επιπλέον χειρουργείο με ευρύτερα όρια, βιοψία λεμφαδένα φρουρού ή περαιτέρω ογκολογική αξιολόγηση.

Στα πιο προχωρημένα στάδια, η θεραπεία του μελανώματος έχει αλλάξει σημαντικά με την ανοσοθεραπεία και τις στοχευμένες θεραπείες. Για τον λόγο αυτό, η σωστή σταδιοποίηση και ο μοριακός έλεγχος είναι σημαντικά στοιχεία της σύγχρονης αντιμετώπισης.

Χειρουργική αντιμετώπιση

Η χειρουργική αφαίρεση είναι η βασική θεραπεία για τους περισσότερους καρκίνους του δέρματος, ιδιαίτερα όταν διαγιγνώσκονται σε αρχικό στάδιο. Στόχος είναι να αφαιρεθεί ο όγκος με καθαρά όρια, διατηρώντας όσο το δυνατόν καλύτερο λειτουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα.

Το απαιτούμενο εύρος των ορίων εξαρτάται από τον τύπο του καρκίνου, το μέγεθος, τη θέση, το βάθος και τα χαρακτηριστικά κινδύνου. Στο μελάνωμα, τα χειρουργικά όρια καθορίζονται με βάση το πάχος του όγκου και τις διεθνείς οδηγίες.

Σε περιοχές όπως το πρόσωπο, τα βλέφαρα, η μύτη, τα χείλη ή τα αυτιά, η χειρουργική αντιμετώπιση χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή για να επιτευχθεί ογκολογική ασφάλεια και καλό αισθητικό αποτέλεσμα. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί μικρογραφική χειρουργική Mohs, ιδιαίτερα σε βασικοκυτταρικά ή ακανθοκυτταρικά καρκινώματα υψηλού κινδύνου.

Μετά την αφαίρεση, η παθολογοανατομική εξέταση επιβεβαιώνει αν τα όρια είναι καθαρά και αν χρειάζεται πρόσθετη θεραπεία ή παρακολούθηση.

Ανοσοθεραπεία στον καρκίνο του δέρματος

Η ανοσοθεραπεία έχει αλλάξει ουσιαστικά τη θεραπεία ορισμένων προχωρημένων καρκίνων του δέρματος, ιδιαίτερα του μελανώματος και του προχωρημένου ακανθοκυτταρικού καρκινώματος.

Η ανοσοθεραπεία λειτουργεί ενεργοποιώντας το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να αναγνωρίσει και να επιτεθεί στα καρκινικά κύτταρα. Στο μελάνωμα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μεταστατική νόσο, αλλά και ως επικουρική θεραπεία μετά από χειρουργείο σε ασθενείς με αυξημένο κίνδυνο υποτροπής, ανάλογα με το στάδιο.

Δεν είναι κατάλληλη για όλους τους ασθενείς και χρειάζεται προσεκτική αξιολόγηση. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται σε άτομα με αυτοάνοσα νοσήματα, μεταμοσχευμένους ασθενείς ή όσους λαμβάνουν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα.

Οι παρενέργειες της ανοσοθεραπείας διαφέρουν από εκείνες της χημειοθεραπείας. Μπορεί να σχετίζονται με φλεγμονή σε φυσιολογικά όργανα, όπως το έντερο, οι πνεύμονες, το ήπαρ, το δέρμα ή οι ενδοκρινείς αδένες. Η έγκαιρη αναφορά συμπτωμάτων είναι καθοριστική για την ασφαλή αντιμετώπισή τους.

Στοχευμένες θεραπείες και μοριακός έλεγχος

Στο μελάνωμα, ο μοριακός έλεγχος μπορεί να έχει σημαντικό θεραπευτικό ρόλο. Ένας από τους βασικούς βιοδείκτες είναι η μετάλλαξη BRAF. Όταν υπάρχει συγκεκριμένη BRAF μετάλλαξη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνδυασμός στοχευμένων θεραπειών που δρουν σε συγκεκριμένα μονοπάτια ανάπτυξης του όγκου.

Οι στοχευμένες θεραπείες μπορούν να προκαλέσουν ταχεία ανταπόκριση σε ορισμένους ασθενείς, αλλά χρειάζονται παρακολούθηση για παρενέργειες όπως πυρετός, δερματικές αντιδράσεις, κόπωση, διαταραχές ηπατικών εξετάσεων, φωτοευαισθησία ή καρδιολογικές επιδράσεις, ανάλογα με το σχήμα.

Ο μοριακός έλεγχος μπορεί επίσης να έχει ρόλο σε σπανιότερους δερματικούς όγκους ή σε περιπτώσεις όπου εξετάζονται ειδικές θεραπείες ή κλινικές μελέτες.

Η επιλογή ανάμεσα σε ανοσοθεραπεία, στοχευμένη θεραπεία ή άλλη στρατηγική εξαρτάται από το στάδιο, τα συμπτώματα, τη μοριακή εικόνα, την ταχύτητα εξέλιξης, τη γενική κατάσταση του ασθενούς και τους θεραπευτικούς στόχους.

Ακτινοθεραπεία

Η ακτινοθεραπεία μπορεί να έχει ρόλο σε ορισμένους καρκίνους του δέρματος. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν η χειρουργική αφαίρεση δεν είναι εφικτή, όταν υπάρχουν θετικά ή οριακά όρια και δεν μπορεί να γίνει νέα εκτομή, όταν υπάρχει διήθηση νεύρων ή σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου.

Σε προχωρημένη ή μεταστατική νόσο, η ακτινοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση συμπτωμάτων, όπως πόνος, αιμορραγία ή πίεση σε συγκεκριμένες δομές. Στο μελάνωμα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπως εγκεφαλικές ή οστικές μεταστάσεις, συχνά σε συνδυασμό με συστηματική θεραπεία.

Η απόφαση για ακτινοθεραπεία λαμβάνεται σε συνεργασία με ακτινοθεραπευτή ογκολόγο και βασίζεται στον τύπο του όγκου, τη θέση, το στάδιο και το συνολικό θεραπευτικό πλάνο.

Προχωρημένος ή μεταστατικός καρκίνος του δέρματος

Ο προχωρημένος ή μεταστατικός καρκίνος του δέρματος σημαίνει ότι η νόσος έχει επεκταθεί σε λεμφαδένες, βαθύτερους ιστούς ή απομακρυσμένα όργανα. Αυτό μπορεί να συμβεί κυρίως στο μελάνωμα, αλλά και σε ορισμένα ακανθοκυτταρικά καρκινώματα ή σπανιότερους δερματικούς όγκους.

Η θεραπεία εξαρτάται από τον τύπο του καρκίνου, το στάδιο, τη μοριακή εικόνα, τα συμπτώματα, προηγούμενες θεραπείες και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Μπορεί να περιλαμβάνει ανοσοθεραπεία, στοχευμένες θεραπείες, ακτινοθεραπεία, χειρουργική αντιμετώπιση επιλεγμένων εστιών ή κλινική μελέτη.

Στο μεταστατικό μελάνωμα, η σύγχρονη θεραπεία έχει αλλάξει σημαντικά την πρόγνωση για αρκετούς ασθενείς. Ωστόσο, η επιλογή θεραπείας χρειάζεται εμπειρία, γιατί υπάρχουν διαφορετικές στρατηγικές και κάθε μία έχει διαφορετικό προφίλ αποτελεσματικότητας και παρενεργειών.

Στόχος είναι ο έλεγχος της νόσου, η παράταση της επιβίωσης, η ανακούφιση συμπτωμάτων και η διατήρηση της ποιότητας ζωής.

Παρακολούθηση μετά τη θεραπεία

Η παρακολούθηση μετά από καρκίνο του δέρματος εξαρτάται από τον τύπο, το στάδιο και τον κίνδυνο υποτροπής. Για έναν χαμηλού κινδύνου βασικοκυτταρικό καρκίνο, μπορεί να απαιτείται κυρίως δερματολογικός έλεγχος. Για μελάνωμα ή υψηλού κινδύνου ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα, η παρακολούθηση μπορεί να είναι πιο συστηματική και να περιλαμβάνει κλινική εξέταση λεμφαδένων, απεικονιστικό έλεγχο ή εργαστηριακές εξετάσεις όπου υπάρχει ένδειξη.

Η αυτοεξέταση παραμένει σημαντική. Ασθενείς που έχουν εμφανίσει έναν καρκίνο του δέρματος έχουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν και δεύτερη δερματική βλάβη στο μέλλον. Για τον λόγο αυτό, πρέπει να παρακολουθούν νέες ή μεταβαλλόμενες αλλοιώσεις.

Στο μελάνωμα, ο ασθενής πρέπει να αναφέρει συμπτώματα όπως νέο ογκίδιο, διόγκωση λεμφαδένων, επίμονο πόνο, ανεξήγητη απώλεια βάρους, βήχα, πονοκέφαλο ή νευρολογικά συμπτώματα. Δεν σημαίνουν πάντα υποτροπή, αλλά χρειάζονται αξιολόγηση.

Η παρακολούθηση δεν αφορά μόνο την αναζήτηση υποτροπής. Αφορά επίσης την πρόληψη νέων βλαβών, την αντηλιακή προστασία, την εκπαίδευση του ασθενούς και την υποστήριξη στην καθημερινότητα.

Κλινικές μελέτες στον καρκίνο του δέρματος

Ο καρκίνος του δέρματος, ιδιαίτερα το μελάνωμα, είναι ένας τομέας με έντονη ερευνητική δραστηριότητα. Νέες ανοσοθεραπείες, στοχευμένες θεραπείες, εμβόλια, κυτταρικές θεραπείες και συνδυασμοί αξιολογούνται συνεχώς.

Η συμμετοχή σε κλινική μελέτη δεν πρέπει να θεωρείται απαραίτητα τελευταία λύση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να προσφέρει πρόσβαση σε σύγχρονες θεραπευτικές στρατηγικές που δεν είναι ακόμη ευρέως διαθέσιμες.

Πριν προταθεί μια κλινική μελέτη, αξιολογούνται ο τύπος του καρκίνου, το στάδιο, οι προηγούμενες θεραπείες, η μοριακή εικόνα, η γενική κατάσταση του ασθενούς, τα κριτήρια ένταξης, τα πιθανά οφέλη και οι πιθανοί κίνδυνοι.

Η απόφαση λαμβάνεται μόνο μετά από αναλυτική ενημέρωση και συναίνεση.

Η σημασία της δεύτερης γνώμης

Η δεύτερη γνώμη είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στον καρκίνο του δέρματος όταν η βλάβη είναι υψηλού κινδύνου, όταν πρόκειται για μελάνωμα, όταν υπάρχει ανάγκη για ανοσοθεραπεία ή στοχευμένη θεραπεία, όταν υπάρχει υποτροπή ή όταν η νόσος είναι προχωρημένη ή μεταστατική.

Ένας ασθενής μπορεί να ζητήσει δεύτερη γνώμη μετά τη διάγνωση, μετά την παθολογοανατομική έκθεση, πριν από συμπληρωματική θεραπεία, όταν χρειάζεται σταδιοποίηση ή όταν υπάρχουν διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές.

Η δεύτερη γνώμη δεν αποτελεί αντιπαράθεση με τον θεράποντα ιατρό. Είναι δικαίωμα του ασθενούς και μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη σαφήνεια, επιβεβαίωση ή νέα θεραπευτική κατεύθυνση με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα.

Η Δρ. Αλεξάνδρα Καραδήμου αξιολογεί αναλυτικά το ιστορικό, την παθολογοανατομική έκθεση, τον τύπο του καρκίνου, το στάδιο, τους βιοδείκτες, τις απεικονιστικές εξετάσεις, τις προηγούμενες θεραπείες και τους στόχους του ασθενούς, ώστε να διαμορφωθεί μια τεκμηριωμένη και πρακτικά χρήσιμη ιατρική άποψη.

Η προσέγγιση της Δρ. Αλεξάνδρας Καραδήμου

Η Δρ. Αλεξάνδρα Καραδήμου αντιμετωπίζει τον καρκίνο του δέρματος με σύγχρονη, εξατομικευμένη και ανθρώπινη προσέγγιση. Κάθε θεραπευτικό πλάνο βασίζεται στον τύπο του όγκου, στο στάδιο, στα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά, στους βιοδείκτες, στη γενική κατάσταση του ασθενούς και στις προσωπικές του ανάγκες.

Η εμπειρία της στην κλινική ογκολογία, την έρευνα και τις νεότερες θεραπευτικές εξελίξεις επιτρέπει τη συνολική αξιολόγηση κάθε περίπτωσης. Η επιλογή ανάμεσα σε χειρουργείο, ακτινοθεραπεία, ανοσοθεραπεία, στοχευμένη θεραπεία, κλινική μελέτη ή παρακολούθηση γίνεται με βάση το αναμενόμενο όφελος, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην καθαρή επικοινωνία. Ο ασθενής χρειάζεται να κατανοεί τι τύπο καρκίνου έχει, ποιο είναι το στάδιο, αν χρειάζεται επιπλέον θεραπεία, ποια συμπτώματα πρέπει να παρακολουθεί και πώς θα οργανωθεί η συνέχεια.